วันศุกร์ที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2553
เสียใจจริงๆ
ก็คงไม่มีอะไรจะพูด แบบว่ามันพูดไม่ออกมากกว่า เจอแบบนี้ทำเอาเซเลยชีวิตเรา ใครมันจะไปเข้าใจเราล่ะ ต่อหน้าเราก็บอกซะดิบดี แหม่ ไปงานวันเกิดเพื่อน มีแต่เพื่อนผู้หญิงกับแฟนเพื่อน ก็ดูเอาล่ะกัน แล้วดูดินั่น แต่งตัวซะ หมดเปลือกเลย ไหนล่ะ จะให้เข้าใจว่าอะไรไม่ทราบ รู้ทั้งรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร ไม่รู้จะพูดยังใงดีเพราะก็รู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ก็ยังดันทุรังทำมันลงไป นี่เหรอที่บอกว่า จะทำอะไรแล้วยังคิดถึงกัน นี่เหกี่ครั้งแล้วที่เจ็บ กี่ครั้งแล้วที่เสียใจ อาทิตย์นี้มันซวยจริงๆเลยเรา กับมาจากค่ายก็เจอของขวัญดีๆทั้งนั้น รู้ไหมว่ามันเจ็บปวดและทรมาน รู้ที่หลังยิ่งปวดร้าวเข้าไปอีก ดันมาเจ็บแบบถี่ๆด้วย ฮือ ฮือ ฮือ ๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วจะทำยังใงต่อไปดี ไปทำอะไรกับใครที่ไหนเมื่อไหร่ ไม่มีใครรู้หรอก มีแต่คนที่ทำแหละที่รู้ จไม่ยอมบอกจริงๆใช่มะ ว่าไปทำอะไรกับใครมาบ้าง หรือจะต้องให้รู้เอง แบบนี้ จะได้เจ็บแบบตายทั้งเป็น คงจะซะใจน่าดูเลยหน้อ ชีวิตเดียวเกิดมาครั้งเดียว ทำให้คนอื่นต้องเสียใจได้มากมายขนาดนี้ น่านับถือจริง ไหนล่ะคำว่าจริงใจ แล้วจะให้ดูที่ตรงไหน จะให้เชื่อที่ตรงไหน จะให้รู้ที่ตรงไหน
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น